Dwóch radzieckich naukowców, Br Lazarenko i Ni Lazarenko, w 1943 r. Zadano zbadanie sposobów zapobiegania erozji kontaktów elektrycznych wolframu z powodu wywoływania. Nie udało im się tego zadania, ale stwierdzili, że erozja była dokładniej kontrolowana, jeśli elektrody zanurzono w płynie dielektrycznym.
Jednocześnie, ale niezależnie, amerykańska drużyna, Harold Stark, Victor Harding i Jack Beaver, opracowali maszynę EDM do usuwania zepsutych ćwiczeń i kranów z odlewów aluminiowych.
W latach 60. XX wieku typ typu wycinania drutu w latach 60. XX wieku w celu tworzenia narzędzi (umierania) ze stali stalowej. Elektroda narzędzi w wycięciu drutu EDM to po prostu drut. Aby uniknąć erozji drutu, powodując jego pęknięcie, drut jest ranowany między dwoma szpulami, tak że aktywna część drutu ciągle się zmienia. Najwcześniejszymi sterowanymi numerycznymi maszynami (NC) były konwersje pionowych maszyn do frezowania pionowego. Pierwsza dostępna na rynku maszyna NC zbudowana jako maszyna EDM wycięta w drucianej w ZSRR w 1967 roku. Maszyny, które mogły optycznie podążać za liniami na mistrzowskim rysunku, zostały opracowane przez grupę Davida H. Dulebohna w latach 60. XX wieku w Andrew Engineering Company do frezowania i szlifowania maszyny. Rysunki główne zostały później wyprodukowane przez komputerowe plotery sterowane numerycznie (CNC) dla większej dokładności. W 1974 r. Dulebohn wykorzystał ten sam program CNC, który wytworzono w 1976 r. Wytworzono maszynę EDM za pomocą plotera rysunkowego CNC i optycznych obserwujących linię.
Komercyjne możliwości i użytkowanie przewodu EDM znacznie się rozwinęły w ostatnich dziesięcioleciach. Współczynniki zasilania wzrosły, a wykończenie powierzchni mogą być drobno kontrolowane.